Lucyfer burzy świat, który znaliśmy – jego domeną jest piekło …

demon-Pazuzu

APOKALIPSA W TOKU ?!!

  Polecam wzruszający, szokujący film o wyburzaniu Kościoła Saint-Jacques w Abbeville we Francji.

12 września 1939 roku odbyła się w Abbeville brytyjsko-francuska konferencja, na której zdecydowano o nieudzielaniu Polsce pomocy w walce z Niemcami. Po pięciu latach – we wrześniu 1944 roku – wyzwolone zostało właśnie przez Polaków: I Dywizję Pancerną pod dowództwem generała Stanisława Maczka.

http://gazetawarszawska.com/2013/10/29/saint-jacques-le-massacre-fevrier-mai-2013/

*****

Wyburzanie kościołów we Francji


Według raportu Senatu we Francji w ciągu najbliższych kilku lat zostanie wyburzonych ok. 2800 katolickich kościołów. Od 2000 r. zburzono już 18 świątyń, 242 kolejnych może zostać zniszczonych w najbliższej przyszłości.

Katedry św. Jakuba /fr. Saint-Jacques/ w Abbeville już nie ma. Burzenie katedry św. Jakuba w Abbeville odbyło się od 13 lutego do 29 kwietnia 2013 roku.

Zburzona katedra, zaprojektowana przez architekta Victora Delefortrie w stylu neo-gotyckim została zbudowana w latach 1868 -1876, na miejscu kościoła z XII wieku.

 

cloche_1-r90-258aa

28 czerwca 2013 roku w Hôtelu Drouot w Paryżu został wystawiony na sprzedaż piękny XVII wieczny brązowy dzwon datowany 1645 pochodzący ze zburzonej katedry, wstępnie wyceniony na sumę z przedziału od 5 000 do 6 000 euro. Ze względu na zastrzeżenia prawne sprzedaż została wstrzymana.

 

466288004_3134567_1

18 czerwca 2013 burmistrz miasta Abbeville przedstawił plan zagospodarowania odzyskanego terenu. Zburzony kościół będzie symbolizowała biała budowla. Wstępnie na placu przewidziano 45 miejsc parkingowych.

Kościoła św. Piotr /fr. Saint-Pierre/ w Gesté już nie ma. Został zburzony we wrześniu 2013 roku.

Historia kościoła św. Piotra sięga XV wieku. Kościół ulegał licznym przebudowom. Ostatnia jego forma pochodziła z XIX wieku. 19 czerwca 2013 r. na zlecenia burmistrza Jean-Pierre Leger i Rady Miejskiej rozpoczęto wyburzanie kościoła.

W internecie można odnaleźć wiele filmików dokumentujących wyburzanie zabytkowych obiektów sakralnych. Aby przekazać skalę tego zjawiska zamieszczam udokumentowaną listę 18 zburzonych kościołów z zaznaczeniem departamentu:

Allier (1)
1. kościół L’église Saint-Blaise w Breuil

Alpes maritime (1)
1. kościół Notre-Dame-de-Lourdes w Nicei, rozebrany w 2003 roku, na jego miejscu powstał biurowiec z kaplicą.

Aude (1)
1. kościół w Gruissan, rozebrany 18 kwietnia 2010, aby na jego miejscu postawić 4 domki blisko plaży.

Hérault (1)
1. kościół św. Piusa X w Béziers, rozebrany 19 lutego 2013.

Loire Atlantique (1)
1. kościół Contrie, rozebrany 13 kwietnia 2011.

Maine-et-Loire (2)
1. kościół Saint-Aubin-du-Pavoil,  rozebrany 17 stycznia 2013.
2. kościół Saint Georges des Gardes, rozebrany 2006.

Mayenne (1)
1. kościół Belgeard w budynku z XII wieku, rozebrany 23 kwietnia 2003.

Nord (3)
1. kościół w Roubaix rozebrany 18 stycznia 2012.
2. kościół w Nord Eclair zburzony w grudniu 2008.
3. kościół Saint-Paul à Haubourdin zburzony w 2003, na tym miejscu pobudowano budynek mieszkalny.

Pas-de-Calais (1)
1. kościół Sainte Marie rozebrano w 2006.

Seine Maritime (2)
1. kościół Saint-Aignan zburzony 2003.
2. kościół Charles de Foucault w Grand-Quevilly zbudowany w 1960, rozebrany 27 lipca 2009.

Tarn (1)
1. kościół Parisot rozebrany 2002.

Essonne (1)
1. kościół Notre-Dame-de-la-Paix w Draveil zburzony 2005.

Somme (1)
1. kościół Saint-Jacques w Abbeville zburzony 29 kwietnia 2013, opisany w pkt.1 tej notki.

Proces wyburzania cennych zabytków będzie trwał latami. Każda osoba posiadająca jakąkolwiek nieruchomość wie, że musi o nią stale dbać. Lokalne francuskie władze jako właściciele obiektów sakralnych nie są zainteresowane stałymi drobnymi ich naprawami. I tak niekonserwowane zabytki sakralne ulegają stałej dewastacji, a kiedy ich remont staje się kosztowny, przeprowadza się ich wyburzenie. Kościoły zwykle stoją w atrakcyjnych punktach dla lokalnej społeczności, a teren w ten sposób odzyskany można łatwo wykorzystać dla celów komercyjnych.

Aktualnie sporządzona jest lista 242 kościołów wstępnie przeznaczonych do rozbiórki w następujących departamentach:

Ain (1) ; Aisne (5) ; Alpes de Haute Provence (2) ; Alpes Maritimes (3) ; Ardennes (1) ; Ardennes (1) ; Aube (4) ; Aude (2) ; Aveyron (1) ; Bouches du Rhône (2) ; Cantal (1) ; Calvados (8) ; Charente (6) ; Charente-Maritime (3) ; Corse (2) ; Corèze (1) ; Côte d’Or (2) ; Cotes d’Armor (2) ; Creuse (1) ; Dordogne (2) ; Doubs (1) ; Drôme (1) ; Essonne (1) ; Eure (9) ; Eure-et-Loir (3) ; Finistère (6) ; Haute-Garonne (2) ; Gers (4) ; Gironde (1) ; Haute Loire (1) ; Hérault (4) ; Indre-et-Loire (4) ; Isère (2) ; Jura (1) ; Loir-et-Cher (1) ; Loire (0) ; Haute-Loire (1) ; Loire Atlantique (7) ; Loiret (3) ; Lot (2) ; Lot-et-Garonne (5) ; Maine-et-Loire (9) ; Haute-Marne (2) ; Marne (4) ; Mayenne (1) ; Manche (3) ; Meurthe-et-Moselle (2) ; Meuse (1) ; Morbihan (1) ; Moselle (1) ; Nièvre (2) ; Nord (12) ; Oise (0) ; Orne (3) ; Paris (16) ; Pas-de-Calais (7) ; Pyrénées Atlantiques (4) ; Pyrénées Orientales (1) ; Haut-Rhin (1) ; Rhône (3) ; Saône-et-Loire (2) ; Savoie (2) ; Haute-Savoie (4) ; Seine Maritime (9) ; Seine-et-Marne (5) ; Seine-saint-Denis (1) ; Somme (5) ; Tarn (11) ; Tarn-et-Garonne (2) ; Val d’Oise (2) ; Vaucluse (2) ; Vendée (3) ; Vosges (3) ; Yonne (2) ; Yvelines (2) ; Outre-mer (1)

Przykładowo w Paryżu zagrożonych rozbiórką jest 16 kościołów:

  1. kościół Notre-Dame de l’Assomption
  2. kościół Sainte-Rita menacée
  3. kościół Saint-Joseph-des-Artisans (X w)
  4. kaplica w starym szpitalu Laenec (hospicjum dla nieuleczalnie chorych)
  5. kaplica w szpitalu Saint-Vincent-de-Paul
  6. kościół Saint-Philippe-du-Rogule
  7. kościół Saint Joseph des Carmes, niszczeją XVII-wieczne freski w kaplicy św. Anny
  8. kościół La Madeleine (VIII w), freski ulegają uszkodzeniom pod wpływem drgań związanych z 14 linią metra
  9. kościół Saint-Augustin (VIII w)
  10. kościół Saint-Merri (IV w)
  11. kościół Saint-Pierre-de-Montrouge (XIV w)
  12. kościół Saint-Christophe-de-Javel (XV w)
  13. kościół La Trinité (IX w)
  14. kościół Saint-Pierre-de-Chaillot (XVI w)
  15. kościół Notre-Dame-d’Auteuil (XVI w)
  16. kościół Saint-Germain-des-Prés (IV w)

Masowe wyburzanie kościołów ma miejsce w jednym z najbogatszych państw europejskim, ale w którym:

  • Francuzi pamiętają hasła rewolucji francuskiej oraz jej skutki.
  • W 1905 roku uchwalono ustawę, na mocy której we francuskich szkołach nie można nauczać religii, Kościół nie otrzymuje żadnych dotacji, a budynki sakralne są własnością samorządów, a w przypadku zabytkowych własnością państwa,
  • W latach 60-tych XX wieku miała miejsce gwałtowna przemiana obyczajowa, głoszono hasła, że Dekalog jest główna przeszkodą do osiągnięcia „bezgranicznej” wolności.
  • Przeciętny Francuz oglądający telewizję słyszy, że w dalszym ciągu zagraża mu powrót katolickiego „totalitaryzmu”.
  • W ostatnich latach wielu polityków na korzenie masońskie.

Iskierkami nadziei jest zjawisko stale rozwijającego się we Francji ruchu pielgrzymkowe oraz w wielu miejscach Francuzom udało się uratować lokalne obiekty sakralne przed wyburzeniem.

Anka K

Za: ‘Nie rozumiem, dlaczego ….’ – Anka K blog (23.10.2013)

KOMENTARZ BIBUŁY: Oczywiście Francja nie jest żadnym wyjątkowym przykładem odżegnywania się od swych katolickich korzeni i trendu (trądu!), który skutecznie zaatakował wszystkie państwa tzw. Zachodu.

Żadnymi też “iskierkami nadziei” na uleczenie z tej choroby nie są “ruchy pielgrzymkowe” czy inne pseudo-środki z półki hermeneutyki ciągłości, lecz ostre, jednoznaczne, bezwzględne – i dla niektórych bolesne – odcięcie zatrutych gałęzi posoborowego nauczania infekującego Kościół, wiernych i całe społeczeństwa zgubnymi prądami modernizmu.

Tylko powrót do korzeni, do Tradycji, do nieskażonej Nauki Kościoła, tylko porzucenie posoborowych nowinek w Kościele i ponowne pokazanie światu czytelnego drogowskazu i czystego światła nadziei, pomoże podźwignąć ludzkość i pozwoli otrząsnąć się jej z zarazy obojętności, ateizmu, judaizmu, satanizmu; pozwoli obronić się przed kolejną nawałnicą islamu i przyodziać w pancerz rycerza walczącego ze wszelkimi innymi wrogimi tworami Złego. W przeciwnym przypadku, lista wyburzanych kościołów bądź zamieniania ich w magazyny, sklepy czy apartamenty, będzie się lawinowo powiększać, by pod sam koniec spaść do niemal zera, gdy już tych katolickich kościołów zabraknie… Wtedy też resztki gorliwych katolików będzie rozrywana na strzępy w widowiskach publicznych przy aplauzie zahipnotyzowanych tłumów podburzonych przez odwiecznych wrogów Chrystusa. Niemożliwe?? Ależ historia to już przerabiała! A Ona lubi się powtarzać, często w jeszcze bardziej przerażającym wydaniu…

Francja: czy będą burzone kościoły?

Francuskich miast i gmin nie stać na renowację kościołów, które są ich własnością. Niektórzy merowie podejmują więc decyzję o ich zburzeniu. W ciągu ostatnich 10 lat zrównano ich z ziemią 18.

W 1905 r. dokonano we Francji ustawowego rozdziału państwa i Kościoła. Wszystkie budynki kościelne (kościoły, klasztory, plebanie, sierocińce itp.), powstałe przed tą datą, są własnością państwa lub gmin. Kościół, który nie ma osobowości prawnej, użytkuje je jedynie jako dzierżawca, za pośrednictwem stowarzyszeń parafialnych.

Francja ma 100 tys. budynków należących dziedzictwa religijnego (średnio 2,5 na gminę). W całym kraju jest 45 tys. kościołów parafialnych, z czego 35 proc. zbudowanych w XIX w., w zdecydowanej większości nieuznawanych za zabytkowe.

Kierująca wydziałem dziedzictwa narodowego w ministerstwie kultury Isabelle Maréchal tłumaczy, że z faktu, iż świątynia nie jest wpisania do rejestru zabytków, merowie wyciągają błędny wniosek, iż w przypadku złego stanu technicznego mogą wydać nakaz ich zburzenia.

Powołują się oni także na dane statystyczne, z których wynika, że zaledwie 4,5 proc. Francuzów chodzi w niedzielę do kościoła. – Prawie wszystkie kościoły o uznanym charakterze historycznym, architektonicznym lub artystycznym zostały uznane za zabytki i są chronione. Inaczej jest z kościołami z XIX i XX w. i to one płacą cenę za obecny spadek praktyk religijnych – tłumaczy historyk Philippe Boutry, prezydent Uniwersytetu Panthéon-Sorbonne w Paryżu. Z kolei Jean-Louis Hannebert z Towarzystwa Ochrony Pejzażu i Estetyki Francji zaznacza, że krajobraz „wioski, w której zniszczono kościół jest zniekształcony”.

Według raportu francuskiego Senatu zagrożonych jest nawet 2800 kościołów, jednak zajmująca się tą problematyką strona internetowa 40000clochers.com szacuje ich liczbę na 400, zaś Obserwatorium Dziedzictwa Religijnego – na 200. Niektóre już udało się uratować, m.in. dzięki lokalnym referendom, zaskarżeniu decyzji o rozbiórce do sądu przez – niekoniecznie wierzących i praktykujących – mieszkańców lub dzięki interwencjom ministerstwa kultury. W Arc-Sur-Tille w Burgundii mer przegrał wybory, gdy przedstawił projekt zburzenia tamtejszej świątyni.

Obserwatorium Dziedzictwa Religijnego, które walczy o renowację i ponowne otwarcie opuszczonych budowli, podaje przykład Paryża, gdzie na restaurację tylko najważniejszych zabytkowych świątyń (m.in. opactwa Saint-Germain-des-Prés i największej we Francji synagogi przy ulicy Victoire) potrzebnych jest kilkaset milionów euro. Wbrew doniesieniom niektórych mediów, nie są one jednak przeznaczone do rozbiórki, gdyż stanowią część chronionego przez państwo dziedzictwa narodowego. Stołeczne merostwo wydało natomiast zgodę na zburzenie gallikańskiego kościoła św. Rity i sprzedaż kaplicy dawnego szpitala Laennec prywatnemu nabywcy. W przypadku wiejskich kościołów do ich renowacji potrzeba zazwyczaj ponad milion euro.

Obserwatorium podkreśla, że oprócz świątyń bezpośrednio zagrożonych rozbiórką ze względu na fatalny stan techniczny, tysiące innych jest niemal zapomnianych, oczekując restauracji, która nie następuje. Ponadto zanik wspólnot zakonnych powoduje, że niszczeją lub są sprzedawane w ręce prywatne dawne klasztory wraz ze znajdującymi się w nich kaplicami.

Według Obserwatorium los wielu kościołów zależeć będzie od natężenia kryzysu finansowego. Niezależnie bowiem od obecnego kontekstu gospodarczego raz lub dwa w ciągu stulecia konieczna jest reperacja ścian i dachów świątyń, a co 20-30 lat – elektryki i ogrzewania, nie mówiąc już o restauracji znajdujących się we wnętrzu dzieł sztuki. Oznacza to, że w ciągu najbliższych 20 lat od 20 do 30 proc. zabytków kościelnych powinno zostać poddanych restauracji. Jeśli się tak nie stanie – przestrzega Obserwatorium – do 2030 r. we Francji może zniknąć 5-10 proc., a więc od 5 tys. do 10 tys. budynków kościelnych.

Dla porównania w Anglii, gdzie jest 48 tys. tego typu obiektów, w kiepskim lub bardzo kiepskim stanie jest 7-8 proc.

Źródło: KAI

luk

Za: Polonia Christiana – pch24.pl (2013-10-30)

 

http://www.bibula.com/?p=70847

Reklamy

4 uwagi do wpisu “Lucyfer burzy świat, który znaliśmy – jego domeną jest piekło …

  1. Może Francuzi doczytali sie w Biblii słow Jezusa ;ze przyszedl TYLKO do Izraelitów . i nie godzi sie zabierać chleb dzieciom /Irzaelitom/ i rzucac psom /nieizraelitóm/

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s